Wettelijke betalingstermijnen facturen

Download de toelichting van e-Legal incasso advocaten op de wet implementatie richtlijn bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties in pdf.


Betalingstermijnen wettelijk vastgelegd in 2013

Per 16 maart 2013 zijn betalingstermijnen wettelijk vastgelegd. Dit geldt zowel voor betalingstermijnen voor handelstransacties tussen bedrijven onderling als voor betalingstermijnen tussen bedrijven enerzijds en overheidsinstanties anderzijds.

Wettelijke betalingstermijnen vastgelegd in 2013

 


Doel

Doel van de wet is om schuldeisers meer instrumenten ter beschikking te stellen om betalingsachterstanden tegen te gaan. Hierbij is bijzondere aandacht besteed aan de positie van het MKB. Zo is onder meer getracht om het MKB een betere onderhandelingspositie te bieden doordat de wet maximale betalingstermijnen voorschrijft voor handelstransacties waarvan slechts in uitzonderingssituaties mag worden afgeweken.


Achtergrond

De wet strekt tot implementatie van een richtlijn van de Europese Unie, te weten de Richtlijn 2011/7/EU d.d. 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties. Deze richtlijn wordt in de Nederlandse wet geïmplementeerd middels de wet van 13 december 2012 zoals die in het Staatsblad is gepubliceerd (Staatsblad 2012/647, nr. 647). De wet treedt in werking per 16 maart 2013.

Wettelijke instrumenten voor schuldeisers

De belangrijkste instrumenten die de wet aan schuldeisers biedt zijn:

  1. een minimumvergoeding van € 40,00 voor invorderingskosten (incassokosten);
  2. een maximumbetalingstermijn voor overheidsinstanties van in beginsel 30 dagen;
  3. een maximumbetalingstermijn voor handelstransacties tussen ondernemingen van in beginsel 60 dagen;
  4. een maximumverificatieperiode van in beginsel 30 dagen;
  5. een verhoging van de wettelijke handelsrente met 1%;
  6. een regeling omtrent kennelijk onbillijke contractsbepalingen en praktijken.

Download de toelichting van e-Legal incasso advocaten op de wet voor een volledige toelichting van de bovenvermelde wettelijke instrumenten.


Toepassingsgebied

Het toepassingsgebied van de wet is beperkt tot betalingen bij handelstransacties tussen bedrijven onderling of tussen bedrijven en overheidsinstanties. Onder een handelstransactie wordt verstaan: ‘het leveren van goederen of het verrichten van diensten tegen vergoeding’. De wet is derhalve niet van toepassing op vorderingen tot schadevergoeding of uit hoofde van andere betalingen, of in relatie tot consumenten.

Hoewel de wet zich uiteraard beperkt tot Nederland, geldt de Europese richtlijn waarop de wet is gebaseerd binnen Europa. Dit heeft als voordeel dat voor bedrijven en overheidsinstanties binnen Europa dezelfde maximumbetalingstermijnen gelden en dat Nederlandse bedrijven in grensoverschrijdende handelstransacties dezelfde maatregelen kunnen hanteren als in de nationale situatie.


Overgangsrecht

De wet heeft zogenaamde eerbiedigende werking wat betekent dat deze slechts van toepassing is op overeenkomsten die zijn gesloten vanaf het tijdstip van inwerkintreding. Op overeenkomsten die zijn gesloten vóór 16 maart 2013 is de wet derhalve niet van toepassing.